29-11-2015willem-de-ridder

Filosofish Café Leiden 6 december, met Willem de Ridder, de meesterverteller van Nederland.

Zondagmiddag 6 december is er een bijzondere bijeenkomst van het Filosofisch/Zinweb Café Leiden. Dit keer niet op Nieuwstraat 10 maar in Café/Restaurant Einstein, Nieuwe Rijn 19 Leiden.

Meesterverteller Willem de Ridder, radiomaker, talkshowhost en schrijver van het Handboek Spiegelogie, neemt u mee naar de wereld van eeuwenoude verhalen en sprookjes om de universele principes van het leven zichtbaar te maken. Hij rekent af met ‘witgewassen leugens’ uit ons leven en laat zien hoe we ons eigen bestaan kunnen creëren en de macht weer in handen kunnen krijgen. Dit op zondag 6-12 met als thema “Het is nooit te laat voor een gelukkige jeugd”.

Het F.C.L. begint zoals gebruikelijk om 15.00 uur precies en duurt tot rond 17.00 uur. De entree is dit keer 7,50 euro. Graag gepast afrekenen. Dit kan vanaf 14.30 uur bij de ingang boven. Thee of koffie in de pauze is bij de prijs inbegrepen. Ook hier is de ruimte beperkt. Daarom is opgeven echt nodig.

Graag via hansfeddema@gmail.com.

1 oktober 2015 maxresdefault

Niemand minder dan de Finse ex-president en Nobelprijswinnaar Martti Ahtisaari is de bron van een voor de dramatische vluchtelingensituatie van nu onthutsend bericht   over een belangrijk Russisch vredesplan in 2012 inzake Syrië. Een plan waarbij Rusland zich bereid toonde president Assad te laten vallen, mits dit elegant gebeurde. Een bericht dat komt op het moment dat Rusland gewoon doorgaat met het sturen van wapens en soldaten om z’n bondgenoot Assad te helpen, ja een luchtmacht -basis zelfs aan het opzetten is in de Syrische provincie Latakia. Het argument van Poetin, – die overigens tevens gelukkig om militair overleg met Washington vroeg inzake de veelvormige strijd in Syrië -, is dat ‘terreurgroepen als de IS zonder samenwerking met het Syrische regime niet zijn te verslaan’. Ik ga niet in op dat argument, hoe plausibel ook wellicht, los van het feit dat Assad staat voor onderdrukking en vele bombardementen op de eigen bevolking. Maar ik wijs op de impasse van nu, waarvan deze visie naast ook de huidige vluchtelingenstroom een indicatie is. Een impasse die het Westen over zichzelf lijkt te hebben afgeroepen. Dit omdat zij in 2012 het genoemde Russische vredesplan afwees met de onrealistische, zo niet naïeve opvatting, als zou Assad door de rebellen al binnen een of  twee maanden gedwongen zijn z’n paleis te verlaten. Deze elegant te doen vertrekken op basis van onderhandelingen vond het Westen daarom onnodig. Het Westen koos voor het ‘laten uitvechten’ en wees het plan mede ook af gezien de bepaling daarin, dat het dan zou stoppen met het leveren van wapens aan de rebellen. Redelijk, daar Rusland dat van zijn kant ook zou doen en extra wapens in dit kruitvat weinig goeds voorspelden. Redelijk ook gezien het grote drama, dat er vooral na 2012 nog zat aan te komen. Waarom is het Westen in vredes-naam in 2012 niet serieus ingegaan op dit vredesplan, waarbij er tevens in welke vorm ook er een eind zou komen aan het regime van Assad. Het was toen het momentum. Een momentum te laten voorbij gaan, is polemologisch een ‘doodzonde’. Ernstiger is dat het zich daarna wreekt, in dit geval zelfs in hoge mate. 1) De relatie met Rusland wordt er niet beter op, 2) er is sinds 2012 in Syrië sprake van een paar honderd duizend doden extra en 3) er zijn nu ook enkele miljoenen vluchtelingen bij gekomen. Hoe bizar lijkt dit alles, als we die extra vluchtelingen hier nu liefst niet al te hartelijk  ontvangen. Of komt er na 3 jaar nu eindelijk een wending ten goede gezien het recente bericht , dat John Kerry de Russische handschoen om te praten wil opnemen? Ja ook zijn eis tot nu, dat Assad ‘onmiddellijk weg moet’ wil laten vallen. Alsof niet de internationale rechtsorde maar westerse staten over een ‘regime-change’ elders gaan.  Maar los daarvan toch voortschrijdend inzicht naar het lijkt, ook dat Poetin na jaren weer wordt ontvangen door het Witte Huis. ‘Beter laat dan nooit’, kun je ook zeggen. Ware het niet, dat onze starre houding in 2012 voor de regio en ook daarbuiten wel erg veel drama’s ten gevolge had.

Dit artikel verscheen tevens in ZamanVandaag van 1 october, op www.joop.nl , op www.samenvoorvrede.nl en op www.civismundi.nl .

Een interview met Hans, dat werd afgenomen ter gelegenheid van het 27ste lustrum van het Studentencorps aan de Vrije Universiteit in Amsterdam/L.A.N.X., gepubliceerd in het bijbehorende lustrumboek.
Feddema-Gandhi

Hans Feddema werd een tiental jaren voorafgaande aan de Maagdenhuisbezetting lid bij het Studentencorps aan de Vrije Universiteit. Na zijn studies aan de Vrije Universiteit en aan de Universiteit van Amsterdam was hij jarenlang werkzaam als universitair docent, onderzoeker, journalist en politicus. In 1989 was hij een van de ruim tien oprichters van GroenLinks.

Studententijd
Hans Feddema werd geboren in Geesbrug-Nieuwlande in Drenthe. Na het behalen van zijn gymnasiumdiploma in Hoogeveen vertrok hij naar Amsterdam om geschiedenis aan de Vrije Universiteit en culturele antropologie aan de Universiteit van Amsterdam te gaan studeren. Hij vond Amsterdam een mooie stad en zijn ouders had- den een voorkeur voor de VU. Lid worden bij het Studentencorps aan de Vrije Universiteit was daarbij iets vanzelfsprekends.

Spijt van die keuze heeft hij nooit gehad. Hij beschouwde zichzelf niet als een ‘L.A.N.X.-tijger’, maar deed wel graag mee en vond feestjes, sociale activiteiten en corpslezingen leuk. De studie kwam wel altijd op de eerste plaats, en ook het verkennen van Amsterdam buiten de sociëteitsmuren speelde een grote rol. Hij bleef na zijn studie en door zijn baan als universitair docent aan de VU dan ook lang in Amsterdam hangen. “Na onderzoeksperiodes in Afrika en Zuid-Azië kwam ik toch altijd heel graag weer terug in Amsterdam”.

Zijn lidmaatschap bij L.A.N.X. was dus slechts een deel van zijn studententijd, maar toch geeft hij aan er veel van geleerd te hebben. Spreken voor een groep, leiding geven, maar ook het omgaan met elkaar. “Ons emotionele bestaansniveau, dus hoe met jezelf en anderen om te gaan, krijgt op scholen te weinig aandacht. In het bedrijfsleven zie je daarvan ook de gevolgen, dat mensen niet met elkaar door één deur kunnen. Het is daarom goed om daar al jong en in het studentenleven mee bezig te zijn”. Voor je emotionele groei is ook omgang met mensen van andere studies belangrijk. “Je wordt anders al snel een vakidioot”.

(more…)

september 2015PoetinObama

Niemand minder dan de Finse ex-president en Nobelprijswinnaar Martti Ahtisaari is de bron van een voor de dramatische vluchtelingensituatie van nu onthutsend bericht over een belangrijk Russisch vredesplan in 2012 inzake Syrië. Een plan waarbij Rusland zich bereid toonde president Assad te laten vallen, mits dit elegant gebeurde. Een bericht dat komt op het moment dat Rusland gewoon doorgaat met het sturen van wapens en soldaten om z’n bondgenoot Assad te helpen, ja een luchtmachtbasis zelfs aan het opzetten is in de Syrische provincie Latakia. Het argument van Poetin, – die overigens tevens gelukkig om militair overleg met Washington vroeg inzake de veelvormige strijd in Syrië -, is dat ‘terreurgroepen als de IS zonder samenwerking met het Syrische regime niet zijn te verslaan’. Ik ga niet in op dat argument, hoe plausibel ook wellicht, los van het feit dat Assad staat voor onderdrukking en vele bombardementen op de eigen bevolking. Maar ik wijs op de impasse van nu, waarvan deze visie naast ook de huidige vluchtelingenstroom een indicatie is. Een impasse die het Westen over zichzelf lijkt te hebben afgeroepen. Dit omdat zij in 2012 het genoemde Russische vredesplan afwees met de onrealistische, zo niet naïeve opvatting, als zou Assad door de rebellen al binnen een of twee maanden gedwongen zijn z’n paleis te verlaten. Deze elegant te doen vertrekken op basis van onderhandelingen vond het Westen daarom onnodig. Het Westen koos voor het ‘laten uitvechten’ en wees het plan mede ook af gezien de bepaling daarin, dat het dan zou stoppen met het leveren van wapens aan de rebellen. Redelijk, daar Rusland dat van zijn kant ook zou doen en extra wapens in dit kruitvat weinig goeds voorspelden. Redelijk ook gezien het grote drama, dat er vooral na 2012 nog zat aan te komen. Waarom is het Westen in vredesnaam in 2012 niet serieus ingegaan op dit vredesplan, waarbij er tevens in welke vorm ook er een eind zou komen aan het regime van Assad. Het was toen het momentum. Een momentum te laten voorbij gaan, is polemologisch een ‘doodzonde’. Ernstiger is dat het zich daarna wreekt, in dit geval zelfs in hoge mate. 1) De relatie met Rusland wordt er niet beter op, 2) er is sinds 2012 in Syrië sprake van een paar honderd duizend doden extra en 3) er zijn nu ook enkele miljoenen vluchtelingen bij gekomen. Hoe bizar lijkt dit alles, als we die extra vluchtelingen hier nu liefst niet al te hartelijk ontvangen. Of komt er na 3 jaar nu eindelijk een wending ten goede gezien het recente bericht , dat John Kerry de Russische handschoen om te praten wil opnemen? Ja ook zijn eis tot nu, dat Assad ‘onmiddellijk weg moet’ wil laten vallen. Alsof niet de internationale rechtsorde maar westerse staten over een ‘regime-change’ elders gaan. Maar los daarvan toch voortschrijdend inzicht naar het lijkt, ook dat Poetin na jaren weer wordt ontvangen door het Witte Huis. ‘Beter laat dan nooit’, kun je ook zeggen. Ware het niet, dat onze starre houding in 2012 voor de regio en ook daarbuiten wel erg veel drama’s ten gevolge had.

Dit artikel verscheen tevens in ZamanVandaag van 1 oktober, op www.joop.nl, op www.SamenvoorVrede.nl en op www.civismundi.nl.

September 2015Grootmachten

In de 20ste eeuw leidde een hegemonie-wedijver tussen Europese grootmachten tot de vorig jaar herdachte bloedige Wereldoorlog I van 1914-18, waardoor er een eind kwam aan Keizerrijk Oostenrijk en idem aan het grote en (daardoor?) milde Osmaanse Sultanaat. Afgezien van de psychische trauma’s, die de frontenoorlog in Frankrijk met zich meebracht en idem de neutraliteits-schending van België, leidde deze mede tot 1) een grote interne crisis in Tsaristisch Rusland, waardoor de Sovjets er aan de macht kwamen en 2) een onnodige extra vernedering van Duitsland via ‘Versailles’ in 1919; iets wat later door Hitler werd benut om zijn volk mee te krijgen. Hegemoniestrijd kan dus op rampen uitlopen. Vandaag te meer, nu het tevens nucleaire grootmachten betreft. Spelen met vuur om thans aan te zetten tot eenzelfde ‘haantjesgedrag’, dat in 1914 genoemde wereldbrand deed ontstaan. Toch lijkt dat het geval.

  • We vielen in 2003 uit geopolitiek en economisch gewin zonder VN-mandaat Irak binnen, waarvan H.J.A.Hofland terecht zegt: ’In geen oorlog zijn zoveel mensen gedood en ontworteld’ (De Groene 6-8), een agressie die nu zelfs een IS baarde. Een inval, waarmee Bush junior en Blair tevens Rusland en China erg voor het hoofd stootten.
  • We klagen nu over de vluchtelingen stroom vanuit Syrie, maar vergeten dat we al vanaf 2003 bommen gooien op Irak en sinds vorig jaar ook op delen van Syrie. Een correlatie tussen deze bommen en het wegvlichten kan niet ontkend
  • We deden dat voor het hoofd stoten van Rusland en China ook, toen we – in strijd met het VN-besluit inzake Libië van ‘alleen de machtige luchtvloot van dictator Kadaffi in de lucht humanitair te neutraliseren’- , tot woede van Rusland en tot vreugde van de rebellen ineens ook de Libische troepen op de grond vanuit de lucht gingen aanvallen.
  • We deden dat toen EU-politici de nog niet erg gelukte en semi-corrupte staat Oekraïne, in dus let wel ‘de onderbuik van Rusland’ openlijk versterkten in hun wens de neutraliteits-status van hun land op te geven.
  • We doen dit door als NAVO – waarom Rusland als Europees land er ooit geen lid van gemaakt en Turkije wel? Of waarom ooit de Russen op hun ziel getrapt met de vrij snelle NAVO-expansie richting hun grens? – Erdogan cart blanche te geven de verhoudingen met de Koerden op scherp te zetten, (ook al is het voor de vrede tevens van belang dat de PKN haar wapens neerlegt).
  • We deden dit in 2014 door uit mededogen met Oekraïne Rusland met sancties te treffen. Een ‘eigen rechtertje spelen’, hoe begrijpelijk ook op zich, dat de ‘gewonde Russische beer’ nog autocratischer doet opereren dan het al deed.

(more…)

Augustus 2015Iran deal

In navolging van premier Netanjahu verwerpt ook schrijver Leon de Winter het vredesakkoord over het atoomprogramma van Iran, sprekend van een ‘ongekende catastrofe’ Hij noemt het akkoord een deal, ‘die leidt tot de vervulling van de neomarxistische en islamitische droom van de vernietiging van Israël’ en ziet dit tevens als ‘het touw waarmee Iran het Westen zal opknopen’ (Trouw 22-7). Het is een perceptie. In casu met angst als hoofddimensie. Dat het terugdraaien van 2000 jaar geschiedenis via het stichten van een joodse staat in een toen voornamelijk Arabische regio door velen aldaar, niet in het minst in het sjiitische Iran, vooral in de retoriek, nog steeds moeilijk te accepteren blijkt, geeft uiteraard angst. Op zich te begrijpen, zeker in Israël, dat overigens die angst zelf ook voedt, mede door het nu al decennia, VN-resoluties ten spijt, bezet houden van in oorlogen veroverd Palestijns gebied. Jammer, omdat die internationale rechtsorde juist de garantie is, dat Israël bestaansrecht heeft en houdt. De Winter spreekt net als John Bolton, van 2001 – 2005 Staatsecretaris B.Z. onder George Bush, inzake het in Wenen bereikte akkoord alleen over Obama, zijn pijlen op deze afvurend (NRC 18-7). Maar het is goed in het oog te houden dat dit een door 7 landen onderhandeld akkoord is, inclusief ook China, en bovendien 20 juli in N.Y. met algemene stemmen bekrachtigd werd door de VN-Veiligheidsraad. Angst is als energie vaak een zichzelf vervullende profetie. Ik opteer dan ook meer voor vertrouwen, tevens in de zin dat de controle op de gemaakte afspraken goed is. Er is zelfs een ‘snapback’ geregeld, nl. dat de opgeheven sancties automatisch weer van kracht worden, als Iran zijn afspraken niet nakomt En een ‘Joint Commission’ voor klachten in deze, waarin alle 6 betrokken landen zitten.

‘Iran desnoods bombarderen?’
Maar los daarvan acht ik de gekozen methode van grote betekenis. Het alternatief van John Bolton is ‘Iran desnoods bombarderen’ (NRC 18-7), zoals zijn republikeinse regering dat deed in 2003 in Irak samen met Engeland, maar buiten de internationale rechtsorde om. Over de rampzalige gevolgen daarvan is veel geschreven en ook al voldoende communis opinio. Zelfs het ontstaan van de IS-staat lijkt daar voor een groot deel op terug te voeren. Ik respecteer de visie van Leon de Winter maar meen dat voor hem voortgaande polarisatie met, isolatie van en mogelijk uiteindelijk oorlog met Iran dan het enige alternatief is. Een grote stap terug in de internationale rechtsorde, die ontstond na WO II en na de vrij-wording van de koloniën. (more…)

juli 2015A Kuyper

Met belangstelling bekijk ik uitzendingen v.d. tv-serie van VU-historicus George Harinck ‘Om de oude wereldzee’. Een interessante serie, vooral door de hoofdpersoon daarin. Het gaat om het nareizen van een tocht van oud-premier Abraham Kuyper ruim honderd jaar geleden, nadat deze in 1905 een verkiezingsstrijd verloor. (Dit laatste waarschijnlijk mede door de weinig zachtzinnig wijze, waarop hij in 1903 een spoorwegstaking onderdrukte.) Kuyper was behalve politicus, journalist, – hoofdredacteur van De Standaard in het kader van zijn leiderschap van de ‘kleine luyden’ van toen – en vooral ook theoloog met heel wat studies op zijn naam. Een veelzijdig en invloedrijk man dus, met tevens vermaarde vrienden in het buitenland, o.a.de Britse oud-premier Gladstone en Duitse keizer Wilhelm II. Begrijpelijk, dat ook De IJzeren Eeuw op 12 juni op NPO2 een uitzending wijdde aan Kuyper als politicus en leider van een volksdeel.

Valkuil
Hij reisde op anonieme basis, maar zorgde er, zo horen we, wel voor dat hij op z’n tocht overal ‘zijn ingangen had bij de autoriteiten’. Zo was hij tijdens de grote pogrom van 1905 in Odessa te gast bij stadsgouverneur Neidhart. Op zich is daar niets mis mee, maar wat opvalt is dat we hiermee tevens op een valkuil van Kuyper stuiten, die ik ook tegen kwam in mijn afstudeerscriptie over Abraham Kuyper en zijn houding jegens Wereldoorlog I. George Harinck typeert terecht, dat Kuyper hoewel de joodse slachtoffers kennend en voorheen ook wel voor hen opkomend, in 1905 ‘blind door sympathie’ niettemin ‘de zijde van de autoriteiten koos’, ook stellend, dat de westerse pers in haar berichtgeving over die progrom in Odessa ‘schromelijk overdreef’.

Naast Kuypers mogelijk wat rechtlijnige (op Paulus gebaseerde) overheidsopvatting, lijkt het woord ‘sympathie’ of ‘verblind door sympathie’, zoals Harinck het zegt, de sleutel in deze. Dus dat Kuyper zich hierdoor nogal eens liet leiden, een emotie, waardoor waarden als rechtvaardigheid en/of vrede (tijdelijk) secundair werden, naar het lijkt. Ik constateerde dat eveneens in mijn genoemde studie over hem, gepubliceerd in AR-Staatkunde, het orgaan van het toenmalige W.I. van de AR-partij. (more…)

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 124 andere volgers