29 november 2003

Kenmerkend voor nationalisme is dat men de historie manipuleert, zich beroept op rechten die er niet zijn, het eigen gedrag ‘heiligt’ en al het kwaad bij de ander legt. Het is ook wat ik zie in de reactie van Dan Cohen en Sami de Leeuw in Het Parool van 15 november op mijn artikel ‘Is zionisme geen vergissing?’ (Het Parool, 1 november.)

– Bloeiende steden hadden de Palestijnen rond 1900. Dat de zionisten met hun westerse scholing goed waren in landbouw is niet de kern. Blanke kolonisten in Zuid-Afrika beriepen zich daar ook op. Het draait om de vraag of het gebied van jou is of van de inheemsen, en hoe je je jegens hen gedraagt. Dat gedrag was arrogant en koloniaal. Ik citeerde Ginzberg. Eerlijk was ook de zionist Ze’ev Jabotinsky, die in 1920 erkende dat Palestijnen hen zagen als ‘buitenlandse indringers’ en dat hun verzet op zich ‘onvermijdelijk en gerechtvaardigd’ was.

– De Balfour Verklaring van 1917 ‘internationaal recht’? Onzin. Een ‘home’ is geen joodse staat. De Britten wilden dat niet. Ook internationale verdragen na 1918 waarop Cohen en de Leeuw zich beroepen, gaven dat recht niet. Die legden het uiteenvallen van het Ottomaanse Rijk vast en maakte Palestina een Brits ‘mandaat’. De Britten legden in 1939 in een White Paper de grens bij vijftienduizend joodse immigranten per jaar en voorts ook een grens bij het aantal zionisten in ‘onafhankelijk Palestina’. Dat mocht niet meer zijn dan een derde van de bevolking. De zionisten, die de Balfour Verklaring steeds anders uitlegden, reageerden daarop met ‘terreur’ tegen de Britten, die mede daarom het gebied in 1947 teruggaven aan de VN. Waartoe het geloof in vermeende rechten leidt, illustreren de vele joodse nederzettingen van nu in bezet gebied. Op een vraag van een journalist aan een joodse nederzetting in de Gazastrook, waar 350 soldaten zestig families bewaken, of dit niet zinloos is, was het antwoord: “Laten de Palestijnen weggaan, wij zijn de heersers.” (NRC Handelsblad, 18 november.)

– Toen de VN in 1947 besloten tot een tweedeling, bleef ‘Groot-Israël’ boven de markt zweven, omdat Ben Goerion die deling accepteerde, maar niet de grenzen, en hij gebiedsuitbreiding niet uitsloot, reden dat Israël zich in 1948 onafhankelijk verklaarde zonder vaste grens. Erg afgeven op de VN, zoals nu ook Cohen en de Leeuw weer doen, is niet anders dan hebzucht, meer willen hebben dan de VN toekenden. Logisch dat je tientallen joodse nederzettingen toelaat in bezet Palestijns gebied, dat je die bezetting al 37 jaar niet opgeeft, maar er een beschamend getto van maakt, het opsplits in 130 enclaves. En dat terwijl Israël in plaats van de helft al bijna 80 procent van het vroegere Palestina bezit. Het conflict is een gerechtigheids- en geen veiligheidskwestie. Het draait om land (en water).

Het almaar doorgaande zionisme, al of niet onderhuids, is gezien de uitzichtloze geweldsspiraal een vloek aan het worden voor de Palestijn, de Israëliër zelf en ook voor de wereld. Er lijkt mede daardoor nu zelfs een soort oorlog te ontstaan tussen het joods-christelijke Westen en de islamitische wereld. Een vreselijke ontwikkeling. Als ik zie hoe Cohen en de Leeuw de Arabieren en hun cultuur demoniseren en ons oproepen partij te kiezen, en hoe ook anderen als Leon de Winter dat lijken te doen, kan ik slechts concluderen dat zionisten bezig zijn ons mee te sleuren in hun heilloze strijd met Arabieren (en de islam). De mensen zien volgens een EU-enquête Israël niet voor niets als het grootste gevaar voor de wereldvrede. Dat laatste slaat overigens ook terug op onszelf als Europeanen. We gunnen Israël lage invoerrechten op zijn producten, maar staan toe dat het zich niet neerlegt bij VN-resoluties en maar doorgaat met het afpakken van land. Dat te veranderen is de uitdaging; de internationale gevolgen kunnen anders rampzalig zijn.