24-1-2011

Neen zeggen tegen de voorgestelde trainingsmissie in Afghanistan is het enige authentieke antwoord dat de fracties van D66, GroenLinks en de ChristenUnie kunnen geven. Niet zozeer vanwege de veiligheidssituatie in Kunduz, ook al zal het hun worden aangerekend als meedoen Nederlandse levens gaat kosten nu 70 procent van de bevolking tegen is. Ook niet als het op papier gemaakte onderscheid tussen ‘beschermen’ en ‘vechten’ in het veld een illusie blijkt.

Nee, alles draait primair om het principiële punt van de context waarin de missie plaatsvindt. Die context is niet een door onderhandelingen bereikt en door blauwhelmen te bewaken vredesbestand, maar die van militaire interventie (waarin de buitenlandse macht altijd partij wordt in conflict) en oorlog.

De missie vindt bovendien plaats in de context van het recente Amerikaanse dubbelbesluit tot een korte of wat langere verheviging van de oorlog, via de surge van dertigduizend extra militairen, om daarna weg te gaan. Dat is voor onderhandelen met de Taliban en andere opstandige groepen – waar volgens opiniepeilingen 83 procent van de Afghanen voor is, maar waar de Amerikanen tegen zijn – een fatale strategie. Daarvoor zijn juist vertrouwen wekkende maatregelen nodig en niet een surge, die bovendien niet werkt: het geweld neemt juist toe en we weten nu definitief dat de oorlog niet te winnen en dus de gekozen strategie zonder perspectief is. Ook in Kunduz nam het geweld toe. Medio december kwamen er nog dertien veiligheidsmensen om bij een grote aanslag op een complex voor de rekrutering van Afghaanse soldaten.

Waarom? Omdat het regime steeds meer omstreden raakt voor krijgsheren en gematigde Taliban die hun valleien terug willen, maar omstreden vooral door de steun van de NAVO. Door training van politie van dat omstreden regime en in het kader van genoemde NAVO-strategie worden ook wij partij in het conflict, net als de NAVO. En dus worden we ook (net als de door ons getrainde politie) indirect onderdeel van de oorlog, ook al denken we civiel bezig te zijn.

De PvdA ziet dit na Uruzgan nu ook in. Ik noem dat voortschrijdend inzicht. Voorts deel ik geheel de visie van Willem van der Put van HealthNet, gisteren op de hoorzitting geuit, dat NGO-werk welke ook veel beter gedeit of werkt, als er geen (grote) buitenlandse militaire macht aanwezig is.

Dit artikel verscheen eerder in Vredesnieuws digitaal, de Volkskrant van 26 januari 2011 en Het Parool van dezelfde datum, beide onder de kop ‘Nee tegen Kunduz juiste keuze’.