1 september 2012

Stuiten we op de grenzen van de ‘maakbaarheid’? Opererend op rationeel niveau, hebben we het gevoel dat we vanuit het heersende materiële denken alles onder controle moeten houden. We denken meteen aan de bank- of eurocrisis wanneer wordt gezegd dat we ‘in een crisis’verkeren. Maar gaat het wel louter om die economische crisis? Ik zie hoopvolle ontwikkelingen in de samenleving, vooral van onderop, bij veel mensen, maar ik denk dat naast veel depressiviteit, emotionele verslavingen, wantrouwen, hebzucht en angst in mensen, er op mondiaal niveau nog steeds polarisatie en oorlog is. Het geweld in Syrië rondom het autocratische Baath-regime lijkt voorlopig niet te stoppen en moet dus kennelijk maar worden uitgevochten. Dat zagen we ook in andere (burger)oorlogen.

Ik denk dat we vooral in een ‘maakbaarheidscrisis’ zitten. We zijn gewend te denken dat we intellectueel alles in de hand hebben, niet alleen op persoonlijk vlak, maar ook collectief, zogenaamd geregeld door knappe economen en politici. We hebben, nogmaals, het gevoel dat we vanuit het heersende materiële denken alles onder controle moeten houden. Maar dit denken maakt ons tegelijk bang. En wel omdat we onbewust weten dat we in ons leven niet alles onder controle kúnnen hebben.

Angst woekert overal in de wereld en is ten diepste de immateriële oorzaak van oorlog en geweld. Angst is een gebrek aan vertrouwen in onszelf. Daardoor vertrouwen we het Leven niet. Angst is ontworteling, uit-balans-zijn. Als we bang zijn of van onszelf balen, gaat er ineens zo veel mis in het leven. Iedereen heeft dat wel ervaren. En dat terwijl met vertrouwen in het Leven alles veel gemakkelijker gaat. Ook dat weet iedereen uit ervaring. Angst is een beperking in onze gedachten en het tegenovergestelde van liefde en innerlijke vrede.

Alles gebeurt binnen in ons: zowel vrede als conflict spiegelen een mentaal patroon dat we in ons hebben. Collectief is dit eveneens het geval. Via de kwantumfysica weten we dat alles energie en bewustzijn is die het persoonlijke overstijgen. Oorlogen en crises hebben dan ook tevens een innerlijke en transpersoonlijke dimensie. Als mensen in de greep zijn van angst, rancune en wantrouwen, lokken wij crises uit. Via de kracht van de positieve gedachte of de kracht van de geest, kunnen we beter vertrouwen, compassie en soulforce (Gandhi) als energie de wereld insturen. Die energie kan helend werken, waardoor angst wegebt en we een nieuw zelf- en wereldbegrip krijgen.

Dit korte artikel verscheen eerder als column in het Vredesmagazine van september, in Centraal Leids Kerkblad van oktober en in joop.nl