20 november 2012

De ontdekking van de kwantumfysica dringt langzaam tot ons door: alles is energie en bewustzijn, en wij mensen hebben allen een groot veld om ons heen waarin de kosmische ‘wet van de aantrekking’ werkzaam is. En wel in die zin, dat wat we aan liefde dan wel aan rancune met woorden en gedachten de lucht in gooien, groot effect heeft – ook naar onszelf via de terugkaatsing uit het veld naar onze cellen. Dat geldt ook in de publieke ruimte. Mensen spiegelen elkaar, waardoor sterke polarisatie vanuit de politiek niet direct een liefdevolle energie in de samenleving genereert. En fouten in het leven – bijvoorbeeld het ons te veel vereenzelvigen met ons ik-beeld of te veel fanatiek gedoe in de vredesbeweging dan wel idealistische politiek – kunnen dan moeilijk verborgen blijven.

Het politieke krachtenveld in Nederland is na 12 september nogal veranderd, zeker als ik denk aan de aangetaste machtspositie van CDA, PVV en GroenLinks. Voor de vrede in de samenleving vind ik het niet erg dat de eerste twee zijn gekrompen. Ik hoop alleen dat de partij die ik ooit hielp oprichten, na wonden likken en intern onderzoek haar bezieling weer terugkrijgt. Goed dat de Eerste Kamerfractie dwars gaat liggen over een leenstelselvoor studenten van het kabinet-Rutte II. Het kabinet kende een turbulente, nare start met twee weken discussie over de inkomensafhankelijke zorgpremie, maar nu deze is teruggedraaid, lijkt de rust met een echt excuus van Rutte teruggekeerd. Verkleining van inkomensverschillen hoort via de belastingen te gebeuren.

Niet dat ik blij ben met bezuinigingen in tijden van crisis. Zeker niet met die op de AWBZ of op ontwikkelingshulp, noch met de nieuwe werkloosheidsregeling waardoor ouderen – zelfs met het extra bedrag van 250 miljoen euro dat gelukkig nog werd binnen gehaald – risico lopen langdurig op bijstandsniveau te moeten leven. Ook niet als Rutte II Patriots gaat leveren aan Turkije om deze te stationeren aan de grens met Syrië. Het is niettemin positief dat tegenpolen als VVD en PvdA elkaar hebben kunnen vinden in een sfeer van redelijk onderling vertrouwen. Dat het kabinet geen meerderheid in de Eerste Kamer heeft, lijkt een garantie dat het een breed draagvlak voor zijn beleid zal zoeken.

Hoopgevend is ook dat president Obama is herkozen, die door zijn inspirerende overwinningstoespraak en door z’n knuffels in Birma zelfs een ‘man met ziel’ werd genoemd. Over hem en zijn kansen de komende vier jaar, zou ik nog veel kunnen zeggen, maar gezien de ruimte verwijs ik verder graag naar het wat snellere Twitter.

Deze tekst verscheen als column in magazine De Linker Wang, in Vredesmagazine van november-december 2012 en op konfrontatie.nl