6 juni 2014Porosjenko-Poetin

Libië en Egypte gaan weer richting semidictatuur. Thailand beleeft de zoveelste coup, (mogelijk ook met in Nederland gekochte wapens), in Turkije is polarisatie troef – mede door een overspannen of weinig democratische premier – en in Syrië is het nog volop burgeroorlog, ook al is de patstelling nu meer in het nadeel van de rebellen. Democratie blijkt ook nu helaas weer een lange weg. In Oekraïne, waarover ik recent waarschuwde dat confrontatie met de Russische beer averechts werkt, lijkt de massale verkiezingssteun voor Porosjenko een tegenslag voor de mogelijke expansiedrang van Poetin, ook al houdt de laatste zich nu vrij rustig en ook al hebben de rebellen in het Oosten de wapens nog niet neergelegd. Hopelijk brengt het gesprek tussen Poetin en Porosjenko op de herdenking van D-day een oplossing dichterbij. Nieuws is ook het bericht dat Amerikaanse militairen allen over twee jaar Afghanistan gaan verlaten, hoezeer dat volgens Obama “nog geen veilige plek” is . Blij ben ik ook met het pleidooi van onze VN-man Bert Koenders voor “hervatting van onderhandelingen tussen de Malinese regering en Toeareg-rebellen”. Ik trok een tijdje op met Toearegs in de Sahara en heb op zich begrip voor hun verlangen naar meer autonomie in Mali.

Over de verkiezingen van 22 mei wil ik opmerken dat ik vóór Europa ben, ook vanuit de vredesoptiek, maar dat ik anderzijds de vooral in Engeland en Frankrijk gebleken grote EU-scepsis begrijp. Te veel het ‘vingertje heffen’ naar die EU-sceptici, vanuit het ‘correcte’ denken, werkt strategisch gezien niet – Gandhi zou zeggen: de wijze waarop is belangrijker dan het nagejaagde doel. Iets wat men nu in Frankrijk ook begint in te zien. Ik blijf overigens hoopvol: die EU-scepsis vergroot de legitimiteit van het Europees Parlement, de lage opkomst ten spijt. Dat laatste heeft trouwens ook te maken met het feit dat door ontzuiling, bureaucratisering, professionalisering en schaalvergroting de betrokkenheid bij de publieke ruimte, en bij de politiek in het bijzonder, al jaren afneemt. Hopelijk is dit tijdelijk. Te meer omdat ik anderzijds een groeiende positieve onderstroom van Nieuw Bewustzijn constateer, waarbij ik ook even noem dat Wubbo Ockels op z’n sterfbed een pleidooi hield voor een ‘Nieuwe Religie’, namelijk die van humaniteit en duurzaamheid – een nieuwe religie die opkomt, omdat, in zijn vredesvisie, ‘De god van de mensheid in ons allen zit’.

Deze column verscheen onder meer in VredesMagazine en op konfrontatie.nl

Advertisements