14-1-2017zaal-conferentie-midden-oosten

 

Op 15 januari a.s. houdt de Franse regering een Conferentie over het M.O., daarmee pogend een internationaal plan voor vrede tussen Israël en Palestijnen door talloze landen te laten onderschrijven. Positief, maar of het effect zal hebben, is de vraag. De havikachtige, sluw opererende Netanyahu liet weten beslist niet te komen, zeggend, dat dit het ‘vredesproces ondermijnt’. Al jaren bewijst hij zo lippentaal aan een ‘twee-statenoplossing’. Maar geloofwaardig is dat niet, omdat hij tegelijk een pleitbezorger is van het joodse ‘nederzettingenbeleid’ in de Palestijnse gebieden, wat hij dit nu ineens tevens versnelt. En dat terwijl al in 1979 de VN, die in 1947 de zionisten een eigen gebied – het huidige Israël, dat zo in 1948 ontstond – toekenden, de joodse nederzettingen over de grens als volstrekt illegaal bestempelden.

 ‘Landjepik’

Dit vreemde ‘landjepik’, hoe subtiel soms ook, kon mede doorgaan door druk van de joodse en conservatief-christelijke lobby in de VS. Een impasse, waardoor velen zich langzaam afkeerden van hun inzet voor een Israëlisch-Palestijnse vrede. Voor mij gold dit ook ‘n beetje na jaren activiteit als voorzitter v.d. Werkgroep M.O. en lid van het Buiteland-beraad van GroenLinks, met ook diverse bezoeken aan of uitzendingen naar het conflictgebied. ‘k Kreeg in Israël ook vrienden als oud-generaal Peled, die eens als bekende Israëliër een ‘lijstduwerplaats’ innam op een Arabische partij.

Shalom/Sala’am

Zelf ook meer opererend als ‘verzoener’ schreef ik het boekje ‘Sjalom/Salam (Shalom/ Sala’am), Naar een rechtvaardige vrede en duurzame samenwerking in het Midden-Oosten’(1995). Tevens al gauw een beleidsnota van GroenLinks. Het is de reden dat ik rond de eeuwwisseling, na een uiteraard grondige fouillering, in de Knessed werd toegelaten om dit vredesboek in een Engelse vertaling te kunnen aanbieden aan Meretz, de groene counterpart – ‘n afscheiding van de toen vrij grote Arbeiderspartij – aldaar van GroenLinks. Kon bij toeval ook enkele Knessed-leden toen kort spreken, onder wie generaal Rabin, van wie n.a.v. de opkomende en toen krachtige en geweldloos opererende Intifada de gevleugelde woorden zijn: ‘Een leger kan wel een leger verslaan maar niet een geweldloos volk’. En ook burgemeester Olmert, toen nog geen premier, die me eerst aan de tand voelde, hoe als Dutchie te Knessed te zijn binnengekomen. Een mooie tijd, waarbij ik me ook een uitstapje naar Syrië herinner, waar toen nog niets te merken was van de latere Arabische Lente, maar ik minderheden, ook christenen, (tevergeefs) heb kunnen waarschuwen zich niet te vervreemden van de (verdrukte/beheerste) soenitische meerderheid.

Dubbelspel Netanyahu-bewind

Hoe dit ook zij, vrij snel ging daarna bij velen en ook bij mij, dus via het door de VS gedoogde dubbelspel van Israël, de aandacht naar elders. Is daar nu een verandering in aan het opkomen? Het lijkt er op, nu Netanyahu zijn ‘landjepik’ beleid verscherpt – al of niet om zijn politieke concurrent op rechts de bij de kolonisten geliefde minister Naftali Bennart voor te zijn. En nu dus de VN dat beleid, mogelijk met steun van Obama, althans niet met een veto van hem (en Kerry)  in de Veiligheidsraad,  heeft veroordeeld. De verscherping was o.m. dat de Knessed met een wet kwam, die de meer dan 4000 kolonistenhuizen ‘op privégrond van Palestijnen’ (dus nog los van de vele andere), legaliseert.    Ik zie trouwens de veto-onthouding  van Obama en Kerry over VN-resolutie 2334 niet als een ‘slag in de lucht’ of een ‘goedmaker’ op de valreep, ook al hadden zij misschien in deze meer kunnen doen in hun acht jaren. Er is nu echter een duidelijk signaal gegeven, dat het jarenlange dubbelspel van Netanyahu averechts werkt. Of Trump met zijn keuze voor David Friedman – fel voorstander van de nederzettings-politiek – als VS-ambassadeur in Israël, daar verandering in brengt, lijkt niet waarschijnlijk.

Hardere opstelling

Het tegendeel ligt meer voor de hand. Ook omdat Netanyahu, die zich tot nu toe formeel afzijdig hield van het politieke en sektarisch conflict in Syrië, waar anderen zoals Iran, Saoedië-Arabië, Rusland en soms indirect ook Turkije en semi het Westen – alleen of vooral tegen de IS – in betrokken zijn, zich harder lijkt te gaan opstellen. Ook recent nu tegenover Hamas. Israël wordt wel de ‘moeder van alle conflicten in het M.O.’ genoemd. Als mede door verscherping van het nederzettings-beleid in 2017 het Israëlisch-Palestijns conflict er een escalatie gaat plaats vinden, belooft dat weinig goeds. Het zal de vrede in Syrië en de verzachting van het recente autocratische beleid in Turkije in elk geval niet bevorderen. Anderzijds moeten we niet negativisme of angst gaan voeden, We zien het onder ogen. Wellicht valt het mee. Netanyahu moet bovendien nog een lastig rechtsgeding i.v.m. ‘aannemen van giften’ overleven.

Dit artikel als column dd 14 jan.’17 in ZamanVandaag onder de titel ‘Vrede tussen Israel en Palestina, ik blijf erin geloven’.  Zie overigens ook facebookhansfeddema 14-1 punt 3.